มังงะเกาหลี - หน้า 4

ตราบเท่าที่เขาจำได้ วูนฮวีโซเป็นแกะดำของครอบครัวและตระกูลของเขา เนื่องจากแก่นวิญญาณของเขาถูกทำลาย เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำหน้าที่เป็นสายลับชั้นสามให้กับลัทธิโลหิต วันหนึ่ง ระหว่างภารกิจค้นหาคัมภีร์ใบมีดในตำนาน เขาถูกฆ่าและถูกส่งตัวกลับไปในอดีต 10 ปี เมื่อวูนฮวีฟื้นคืนสติ เขาตระหนักว่าตนเองถูกส่งตัวกลับไปในวันที่เขาถูกลัทธิโลหิตลักพาตัวไป และเขาได้รับความสามารถลึกลับที่สามารถได้ยินเสียงกริช

ในยุคแห่งหายนะ วีรบุรุษห้าคนได้ช่วยโลกจากปีศาจร้ายในยุคดึกดำบรรพ์ หนึ่งในวีรบุรุษที่กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในชื่อลีโอ พลอฟ รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้หวนรำลึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ แต่กลับพบว่าชื่อของเขาถูกลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเปิดเผยความจริง เขาจึงเข้าร่วมกับลูแมร์น โรงเรียนนายร้อยทหาร

นักรบผู้ยิ่งใหญ่ผู้ยุติความโกลาหลที่รุมเร้าโลก—วี ยอนโฮ จักรพรรดิยุทธ์ผู้เจิดจรัส เขาเป็นที่รู้จักในฐานะสุภาพบุรุษ บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ และนักรบผู้กล้าหาญ… “หมอนั่นน่ะเหรอ? เขาเป็นไอ้สารเลวสิ้นดี” ความจริงอันน่าตกใจที่น่าอับอายเกินกว่าจะเปิดเผยให้โลกรู้ เบื้องหลังนักรบผู้กล้าหาญที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ถูกกล่าวขาน ได้ถูกเปิดเผยในที่สุด!

ช่างตีเหล็กและช่างฝีมือระดับปรมาจารย์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลก มือของเขาพิการเพราะถูกไฟเผา ทำให้เขาไม่สามารถประดิษฐ์อะไรได้อีกต่อไป แต่แล้วเกมเสมือนจริงชื่อ Ares ก็มาเคาะประตูบ้านของฮยอนซู [สิ่งประดิษฐ์ที่ซ่อมแซมไม่ได้] [ไม่สามารถประดิษฐ์ได้เนื่องจากข้อจำกัดเลเวล] “หา? ฉันคิดว่าตัวเองเป็นช่างตีเหล็กมือนะ” สำหรับเขาแล้ว ไม่มีข้อจำกัดของระบบ เกมอันวุ่นวายของช่างตีเหล็กอัจฉริยะได้เริ่มต้นขึ้น

ทกจาเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆที่สนใจแต่เรื่องอ่านนิยายออนไลน์เรื่องโปรดของเขา “ สามวิธีเอาชีวิตรอดจากวันสิ้นโลก ” แต่เมื่อนิยายเรื่องนี้กลายเป็นความจริงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขากลับกลายเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าโลกจะแตกสลายอย่างไร ด้วยความเข้าใจนี้ทกจาจึงใช้ความเข้าใจของเขาเปลี่ยนแปลงเรื่องราวและโลกตามที่เขาเข้าใจ

ฉัน คัง วูจิน กำลังจะลาออกจากงานออกแบบและกลายเป็นคนตกงาน วันรุ่งขึ้น เพื่อนของฉันพาฉันไปออดิชั่น และฉันก็ถูกบังคับให้แสดง ขณะที่ฉันได้รับบทภาพยนตร์ พื้นที่ว่างก็ปรากฏขึ้นในใจของฉัน และทำให้ฉันต้องหวนคิดถึงตัวละครนี้อีกครั้ง ฉันโดนแทง.. กลายเป็นฆาตกรต่อเนื่อง กลายเป็นหมอผี เมื่อฉันกลายเป็นนักแสดง ความเข้าใจผิดก็เพิ่มมากขึ้นทุกวัน

“ข้าชื่อซีออน และอาวุธของข้าคือทะเลทรายทั้งมวล” โลกถูกปรับสภาพอย่างรุนแรง มหาสมุทรเหือดแห้งไป และผืนดินกลายเป็นผืนทรายอันกว้างใหญ่ ซีออนคือจอมเวททรายเพียงคนเดียวแห่งทะเลทรายที่ถูกเผาไหม้ที่เหลืออยู่บนดาวเคราะห์ที่รกร้างแห่งนี้ โลกเรียกเขาว่า “วิญญาณแห่งทราย”

มินซอ ผู้เข้าสอบรับราชการระยะยาว พบว่าตัวเองติดอยู่ในเกม “Raising Lena” ขณะที่เขาพยายามหลบหนีความเป็นจริงอันเลวร้ายของตัวเอง ในเกม Minseo

วูจิน นักพัฒนาเกมที่เพิ่งเลิกรากันไปได้ไม่นานก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าบอสตัวกลางในเกมของพวกเขามีต้นแบบมาจากเขา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเพิ่มคุณสมบัติบางอย่างเข้าไปเพื่อให้ตัวตนเสมือนของเขาดูสูงส่งขึ้นอีกนิด แต่ไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานเขาจะต้องติดอยู่ในร่างของวายร้ายตัวนั้น! ด้วยโอกาสรอดชีวิตเพียง 1 ใน 1,000 วูจินจึงต้องรับมือกับตัวแปรมากมายที่นำพาเขาไปสู่หายนะที่ใกล้เข้ามา การปรับแต่งตัวละครที่เขาทำลงไปจะพลิกสถานการณ์มาเข้าทางเขาหรือไม่?

ตอนอายุแปดขวบ อิจิน ยู สูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุเครื่องบินตก และต้องติดแหงกอยู่ในต่างแดน ถูกบังคับให้เป็นเด็กรับจ้างเพื่อเอาชีวิตรอด สิบปีต่อมา เขากลับบ้านเกิดเพื่อกลับไปอยู่กับครอบครัวที่เกาหลี ที่ซึ่งอาหาร ที่อยู่อาศัยอุดมสมบูรณ์ และทุกอย่างดูสงบสุข แต่ในไม่ช้าอิจินจะได้เรียนรู้ว่าชีวิตวัยรุ่นนั้นต้องอาศัยการเอาตัวรอดอีกขั้นหนึ่ง เมื่อเหลือเวลาเรียนมัธยมปลายอีกเพียงปีเดียว อิจินต้องฝึกฝนกลยุทธ์ใหม่ๆ เพื่อฝ่าฟันอุปสรรคในโรงเรียน เขาจะผ่านพ้นช่วงมัธยมปลายไปได้หรือเปล่า? หรือโรงเรียนจะรับมือไหว?

เอ็ด รอธสเตย์เลอร์ คือตัวร้ายระดับสามในเกมที่ถูกครอบครัวตัดขาดและถูกไล่ออกจากหอพักเพราะความผิดของเขา วันหนึ่ง ตัวละครหลักของเราตื่นขึ้นมาในร่างเอ็ด และตระหนักว่าเขาต้องได้รับทุนการศึกษาเพื่อจะได้เรียนจบและมีชีวิตต่อไป ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในป่า เขาตั้งใจที่จะอยู่ห่างจากตัวเอก แต่นางเอกสี่คนก็ไม่ยอมปล่อยเขาไป ไม่เพียงเท่านั้น การปรากฏตัวของเขายังเปลี่ยนไทม์ไลน์และเหตุการณ์ในเกมอีกด้วย! เอ็ดจะช่วยให้เรื่องราวดำเนินต่อไปได้โดยไม่ตกเป็นเป้าสายตาหรือไม่?

ลี เซฮุน ช่างตีเหล็กแห่งหน่วยต่อต้านสุดท้ายของมนุษยชาติ ต่อสู้กับปีศาจจนถึงที่สุด แต่การต่อสู้จบลงด้วยการทำลายล้างซึ่งกันและกันและการทำลายล้างโลกอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญกับจุดจบที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น เขาจึงฆ่าตัวตาย— “…นี่มันอะไรกันวะ?”