ศิลปะ - หน้า 5

การตื่นขึ้นมาในนิยายแฟนตาซีที่จักรวาลห้ามเธอใช้เวทมนตร์เป็นเพียงบททดสอบแรกในหลายๆ ครั้งของคริส ดอตเทน ศาสตราจารย์คนใหม่ของสถาบันเวทมนตร์เบดาลัวอันทรงเกียรติ คริสต้องฝ่าฟันภารกิจมากมายที่คุกคามความตายหากเธอล้มเหลว คริสต้องเอาชีวิตรอดในฐานะอาจารย์ของตัวเอกในนิยายโดยใช้ทุกวิถีทางที่จำเป็น อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่มีทางออกทางเวทมนตร์อยู่ในมือ กลยุทธ์เดียวของเธอคือการสวมบทบาทเป็นอาจารย์ผู้ทรงพลังจนการใช้เวทมนตร์ไม่จำเป็นอีกต่อไป คริสและการกระทำของเธอจะอยู่รอดจนถึงวันสำเร็จการศึกษาหรือไม่

50 ปีหลังจากโลกในเกมผสานเข้ากับความเป็นจริง นักรบผู้ยิ่งใหญ่ได้ปรากฏตัวขึ้น เขาอุทิศชีวิตทั้งหมดให้กับโลก แต่สุดท้ายก็ถูกกษัตริย์สังหารด้วยความกลัวและความริษยา ก่อนสิ้นพระชนม์ เขาได้ปลุกพลังกระจกและผนึกวิญญาณไว้ใต้ผิวน้ำของทะเลสาบ กษัตริย์ได้ปกปิดประวัติศาสตร์ที่แท้จริงและสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ขึ้น โดยตราหน้านักรบผู้นี้ว่าเป็นคนทรยศในสายตาชาวโลก หลายทศวรรษต่อมา นักรบผู้นี้ตื่นขึ้นมาในร่างของชายที่กำลังจะตาย และเริ่มการแก้แค้นด้วยพลังกระจก

ฉัน ทาสบริษัท ลงเอยด้วยการครอบครองร่างขุนนางในเกม แต่กลับกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกโชคชะตากำหนดให้ถูกเหล่าวายร้ายในอนาคตฆ่าตายงั้นเหรอ? ไม่มีทาง ฉันจะแก้ไขพวกเด็กเหลือขอพวกนั้นและใช้ชีวิตอันสูงส่งของฉันอย่างสงบสุข! เพื่อหยุดยั้งเหล่าวายร้ายรุ่นเยาว์ไม่ให้กลายเป็นคนชั่วร้าย ฉันจึงสนับสนุนและช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นสถานการณ์อันโหดร้าย และพวกเขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่น่ายกย่อง มีคุณธรรม และเป็นคนปกติธรรมดาอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นคือวิธีที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าคนสุดท้ายของอาณาจักร… …เดี๋ยวก่อน อะไรนะ?

โด ทงดัล ชายวัยหกสิบปี กำลังใกล้ความตาย หลังจากอุทิศชีวิตให้กับอาชญากรใต้ดินมาสี่สิบสองปี สิ่งเดียวที่เขาเหลือไว้คือเงินสิบห้าเหรียญ แม้ไม่ได้ทำอะไรสำเร็จ เขาเตรียมตัวพบกับจุดจบ สูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายขณะถูกหิมะกลบฝังบนเส้นทางบนภูเขา… แต่เขากลับย้อนเวลากลับไป และชีวิตใหม่ในวัยสิบแปดปีก็รอต้อนรับเขาอยู่

ช่างตีเหล็กและช่างฝีมือระดับปรมาจารย์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลก มือของเขาพิการเพราะถูกไฟเผา ทำให้เขาไม่สามารถประดิษฐ์อะไรได้อีกต่อไป แต่แล้วเกมเสมือนจริงชื่อ Ares ก็มาเคาะประตูบ้านของฮยอนซู [สิ่งประดิษฐ์ที่ซ่อมแซมไม่ได้] [ไม่สามารถประดิษฐ์ได้เนื่องจากข้อจำกัดเลเวล] “หา? ฉันคิดว่าตัวเองเป็นช่างตีเหล็กมือนะ” สำหรับเขาแล้ว ไม่มีข้อจำกัดของระบบ เกมอันวุ่นวายของช่างตีเหล็กอัจฉริยะได้เริ่มต้นขึ้น

เรื่องย่อ The Third Prince of the Fallen Kingdom has Regressed การหวนคืนของเจ้าชายสามแห่งอาณาจักรที่ล่มสลาย มังงะเกาหลีแปลไทย เจ้าชายตัวปัญหาลำดับที่สามแห่งอาณาจักรบริออล ‘ยูริ’ ในช่วงสุดท้ายของการล่มสลายของอาณาจักร เขาคือคนเดียวที่เอาชีวิตรอดโดยการหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง ยูริที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างลึกล้ำ ได้เดินทางจนถึงจุดจบของชีวิต— แต่แล้วเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง… เขากลับได้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่คุ้นเคย

120 ปีหลังการสวรรคตของจักรพรรดิ เบนริรา ผู้ส่งสารของจักรพรรดิและอดีตสมาชิกกลุ่มวีรบุรุษ ได้ตื่นขึ้น หลังจากสูญเสียลูกศิษย์ผู้เป็นที่รักไปให้กับปิตุภูมิที่เสื่อมทราม เธอจึงตัดสินใจส่งสารสุดท้ายของจักรพรรดิ “ข้าคือผู้ส่งสารผู้ส่งสารของจักรพรรดิ จงสดับฟังพระประสงค์ของจักรพรรดิองค์แรก!”

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีปีศาจ เหล่านิกายปีศาจทั้งสิบ เมื่อรวมพลังกัน โลกจึงขนานนามพวกเขาว่า พระราชวังปีศาจ และบัดนี้ ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งปีศาจทั้งมวล ปีศาจสวรรค์ได้ตื่นขึ้น พร้อมที่จะกลืนกินโลกแห่งการต่อสู้…

ลิสต้า นักรบหญิงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับริน นักเวทผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะจากการเป็นจอมเวทระดับ 4 ดาวที่อายุน้อยที่สุด ลิสต้าจึงชักชวนเขาเข้าร่วมกลุ่มของเธอเพื่อต่อสู้กับกองกำลังแห่งความว่างเปล่า

“วันหนึ่ง ไวเวิร์นบินผ่านฟ้าไป ทันทีที่ข้าเห็นมัน ข้าก็ตัดสินใจวางมือ” แอสเตอร์ อดีตจอมก่อกวนผู้โด่งดังจากสลัม ได้ฝ่าฟันเข้าสู่ตระกูลเมจผู้ทรงเกียรติ—ตระกูลเดแคลน แต่ด้วยความกระหายอิสรภาพ เขาจึงหลบหนี… แต่กลับถูกตามล่าและสังหาร เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในสลัมอีกครั้ง ติดอยู่ในเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย “คราวนี้ ข้าจะสร้างห้องสมุด—ไม่สิ หอคอย! เหมือนที่สหายเก่าของข้าใฝ่ฝันไว้” “และเพื่อความชัวร์ ข้าจะจัดแสดงหนังสือเวทมนตร์ลับของตระกูลเดแคลนไว้ที่ชั้นสอง”

ฉันใช้ชีวิตทั้งชีวิตเป็นทาส ถูกมัดด้วยสายจูง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันเลือกได้ด้วยตัวเอง นั่นคือที่ที่ฉันจะตาย “มีคำสุดท้ายไหม” เพื่อนคนเดียวของฉันถามฉันด้วยน้ำเสียงที่สงบ และฉันก็ตอบเบาๆ ขณะที่หลับตาลง “ว้าววว!” …ว้าววว? เข้าเรื่องเลยดีกว่า ฉันได้กลับชาติมาเกิดใหม่ และไม่ใช่แค่ในฐานะใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นหลานชายคนเล็กของเพื่อนฉัน แล้วตอนนี้ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ? แล้วฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ? “ฉันจะก่อความวุ่นวาย”

ในโลกแฟนตาซีในนิยายเรื่องหนึ่ง ฉันเป็นคนเดียวที่ใช้ศิลปะการต่อสู้